-Znalazłaś coś?-zapytał Aven.
Cicho westchnęłam i zamknęłam księgę. Z pomiędzy kartek wyciągnęłam pojedynczy świstek papieru, który był cały zapisany z obu stron.
-Dowiedziałam się niewiele. Okazało się, że ten urwany tekst nie był przypadkowo. Na pustych kartkach widniały pojedyncze literki, które trzeba było połączyć w jedną całość. Jednak książka ma swoje lata i mimo tego, że udało mi się odkryć sposób zapisu, to niektóre litery już wyblakły. Jednak wiem, że fragmenty Medalionu znajdują się w ruinach, jaskini i podziemiach. Jakich? Tego właśnie nie wiem. Jedyne co może nam pomóc, to to, że ruiny są gdzieś w lesie, jaskinia w górach, a podziemia mają wejście gdzieś w jakiś zaroślach. Na prawdę starałam się jak tylko mogę, ale udało mi się wykrzesać z tego tylko tyle.-odpowiedziałam Avenowi i odwróciłam się do niego.
Ujrzałam uśmiech na jego twarzy, a potem pocałunek w czoło, na który się zarumieniłam.
-Brawo. Naprawdę. Dałaś z siebie wszystko i choć tyle udało się dowiedzieć. To krok do rozwiązania. -rzekł.
Uśmiechnęłam się. Odłożyłam książkę i mocno wtuliłam się w chłopaka. Cieszyłam się, że mogę zrobić dla niego choć tyle... Nie było to może wiele, ale on wie, że się starałam... To się dla mnie liczyło. Przyłożyłam ucho do torsu chłopaka i wsłuchałam się w bicie jego serca...
-Dziękuję...-szepnęłam i zamknęłam oczy.
<Aven? >
Cicho westchnęłam i zamknęłam księgę. Z pomiędzy kartek wyciągnęłam pojedynczy świstek papieru, który był cały zapisany z obu stron.
-Dowiedziałam się niewiele. Okazało się, że ten urwany tekst nie był przypadkowo. Na pustych kartkach widniały pojedyncze literki, które trzeba było połączyć w jedną całość. Jednak książka ma swoje lata i mimo tego, że udało mi się odkryć sposób zapisu, to niektóre litery już wyblakły. Jednak wiem, że fragmenty Medalionu znajdują się w ruinach, jaskini i podziemiach. Jakich? Tego właśnie nie wiem. Jedyne co może nam pomóc, to to, że ruiny są gdzieś w lesie, jaskinia w górach, a podziemia mają wejście gdzieś w jakiś zaroślach. Na prawdę starałam się jak tylko mogę, ale udało mi się wykrzesać z tego tylko tyle.-odpowiedziałam Avenowi i odwróciłam się do niego.
Ujrzałam uśmiech na jego twarzy, a potem pocałunek w czoło, na który się zarumieniłam.
-Brawo. Naprawdę. Dałaś z siebie wszystko i choć tyle udało się dowiedzieć. To krok do rozwiązania. -rzekł.
Uśmiechnęłam się. Odłożyłam książkę i mocno wtuliłam się w chłopaka. Cieszyłam się, że mogę zrobić dla niego choć tyle... Nie było to może wiele, ale on wie, że się starałam... To się dla mnie liczyło. Przyłożyłam ucho do torsu chłopaka i wsłuchałam się w bicie jego serca...
-Dziękuję...-szepnęłam i zamknęłam oczy.
<Aven? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz