Od Eshii Cd. Amarisy i Mercurego

Minęła jakaś godzina odkąd poznałam znajomego Amarisy. Czy byłam zazdrosna? Oj tak. I to bardzo.

Postanowiłam przez jakiś czas podążać ich śladem. W pewnym momencie zobaczyłam jak ten facet unosi Amarise, a po chwili zaczynają się śmiać. Zrobiło mi się głupio. Ja byłam tu obca. Nowa. A oni się znali. Może nawet łączyło ich coś większego?

W chwili gdy weszli do gabinetu Dyrektora postanowiłam zostawić samym sobie. Ufałam Amarisie. Zresztą jest już chyba dorosła i sama decyduje o tym co jest dla niej bezpieczne.

Postanowiłam trochę się poprzechadzać po Akademii. Wolnym krokiem posuwałam się wzdłuż wysokich, często zdobionych ścian korytarzy. Akademia pełna była ślepych zaułków, ukrytych przejść i komnat.

Właśnie mijałam kolejny zakręt gdy ponownie wpadłam na tę dwójkę. To jakaś klątwa czy co?

Nie! Nie przesadzaj Es. Jak zwykle przesadzasz! - zganiłam się w myślach i ponownie spojrzałam na Amarise oraz jej przyjaciela. Oh jak ja go nie znoszę!

Eshia! Ty głupolu! Soke zawsze ci powtarzał, żebyś nie okazywała emocji!

- O Amarisa! Szukałam cię! Pan Eran ma do ciebie jakąś sprawę. - nie lubię jej okłamywać. Ale nie chce jej stracić

- Dziękuję. Wiesz może gdzie teraz jest?

- Jak z nim rozmawiałam to przechodził przez ogrody…

- Znalezienie go zajmie mi wieki!

- Nie martw się. Ja się wszystkim zajmę. Gdzie ten "mężczyzna" od siedmiu boleści ma pokój? Zaprowadzę go

- Ale….

- Obiecuję, że go nie zabije. Narazie….

- No dobrze… Komnata 14. Spotkamy się przy kolacji. Cześć! - pomachałam na odchodnym Amarisie, a gdy upewniłam się, że minęła już załom korytarza, bardzo powoli odwróciłam się w stronę "faceta"

Uśmiechnęłam się jak naj przyjaźniej i powiedziałam

- Choć za mną - spokojnie ruszyłam w głąb korytarza, a ten….. gnojek! Jak gdyby nigdy nic szedł za mną. Jeszcze tylko brakowało, żeby zaczął beztrosko gwizdać.

- Nienawidzę jak ktoś idzie tuż za mną - powiedziałam zrównując z nim krok

W tej samej sekundzie podcięłam mu nogi, założyłam dźwignie i przycisnęłam ukryte ostrze do jego gardła

- Tknij choć raz Amarisę tak jak się jej nie spodoba, a na własnej skórze przekonasz się o skuteczności Cichych.

Następnie lekko nacięłam skórę na jego gardle. Miałam nieodpartą chęć poderżnięcia mu gardła. W ostatniej jednak chwili powstrzymałam się i przerzuciłam go jedynie nad głową tak, że silnie uderzył plecami w marmurową posadzkę. Po chwili wstał rozcierając obolałe miejsca.

- Twoja komnata jest na końcu tego korytarza, po lewej stronie - powiedziałam stojąc do niego tyłem, a następnie udałam się do swojego pokoju.następnie spokojnie udając się do własnego pokoju.

< Amarisa? Mercury? >

x