Ariś patrzyła na nas podejrzliwie, ale ja udałem, że nie wiem o co chodzi. Ja się nie nadaje do babskich rozmów, lepiej ulotnić się w takich chwilach jak najszybciej, póki ma się szansę..
-- Oj tam, Ariś... Daj spokój. -- Machnąłem jedynie ręką, bagatelizując całą zaistniałą, nerwową sytuację. -- Lepiej powiedz jak się czujesz, może coś ci przynieść..?
Dziewczyna popatrzyła na mnie, jakby chciała wyczytać z mojej twarzy wszystkie odpowiedzi na swoje pytania, ale nie ma tak łatwo. Nie jestem otwartą księgą, z której można czytać w każdej chwili bez przeszkód. Jestem jak sejf. Jak się zamknę, nie ma takiej siły, która by coś ze mnie wyciągnęła.
-- Eee, jak nic nie mówicie, to ja lecę na oddział szpitalny. Mam plan do zrealizowania.. -- Zatarłem ręce śmiejąc się diabolicznie.
< Ariś ? Zula? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz