Kiedy poczułam jak me ciało przeszywa strzała..w oczach zebrały mi się łzy, miałam ochotę krzyczeć z całych sił.. Życie uciekało mi jak piasek przez palce. Jednak nie obawiałam się śmierci.. Bardziej bałam się co będzie z Akirą..jak on sobie poradzi kolejny raz beze mnie.. To ile zniósł cierpień jest nie pojęte, nie chcę by cierpiał. Nie chcę.. Oddałabym i zrobiła wszystko by już nigdy nie cierpiał.
Ukłuło mnie w sercu.. po czym zobaczyłam jakby z oddali Akirę płaczącego nad moim ciałem..
Z moich oczu poleciały łzy, byłam..duchem?!
-Akira.. Dlaczego wszystko musi nam przeszkodzić?..-powiedziałam. Ten mnie nie słyszał.. kto słyszy duchy.. Podleciałam do niego i objęłam, miałam świadomość, że mnie nie wyczuje, nie poczuje. Zaczęłam niemiłosiernie płakać, byłam rozbita na milion kawałeczków.
-Dlaczego!!!-krzyknęłam.
-Nie chcę być Qunaris! Nie chcę chronić przedmiotu królowej! Chcę być tu z Akirą na zawsze!-krzyczałam w niebo.
---
Akira szedł po lesie, kiedy nagle wpadł na jakąś różowo-włosom dziewczynę z równie różowymi oczyma. Trzymałam się jego ramienia, chodź i tak on nie wie, że jestem tu z nim..
Zastanawia mnie jedno.. dlaczego nadal tu jestem? Czy nie powinnam trafić gdzie indziej? Do nieba? Dlaczego jestem nadal tu na Dragoso? Odeszłam czy nie?
<Akira? Katherine?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz