Uśmiechnęłam się do Winry delikatnie. Podziwiała okolice mojego domu.
-- Te tereny należą do mojej rodziny. Zostały nam podarowane przez króla bardzo dawno temu. Tutaj jest ucisznie, można w spokoju trenować. -- Obejrzałam się w stronę dziewczyny, nadal się uśmiechając. Dzięki niej miałam ochotę to robić coraz częściej. -- Kiedyś powiadali, że to miejsce jest przeklęte, ale to tylko zwykła bujda. O! Już jesteśmy... -- rzekłam, kiedy przed nami pojawił si ę sporych rozmiarów dom. -- Zapraszam w moje skromne progi!
-- Dziękuję -- odpowiedziała moja towarzyszka.
-- Z góry tylko cię uprzedzam, przez kilka lat nikt nie dbał o porządek, więc bałagan u mnie wszechobecny..
< Winry? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz