Szmery...
Nie lubię ich, jednak są czasami dobrą oznaką. Prosty przykład: kiedy idę ulicą, wszystkie oczy są skierowane na mnie, na moich wiernych towarzyszy i..., na mnie. Przecież jestem tym, kim jestem!
Szmery, szepty, skomlenia...
Bójcie się ludzie! Bo oto ja! Wasz wybawiciel i jednocześnie oprawca.
Niekwestionowany król Podziemia. Świata, w którym panuje wyłącznie jedna zasada: nie ma żadnych zasad. Kto jest słaby, ginie od razu. Wystarczy, że skinę małym palcem, a już jest po tobie. Bo ja tak chcę.
Jednak tych, którzy mają w sobie to "coś", co uznam za przydatne, łaskawie pozostawiam przy życiu.
Na jakiś czas, oczywiście, bo przecież nie ma ludzi niezastąpionych. Łącznie ze mną. Niebawem mój dziedzic, mój jedyny syn, zajmie moje miejsce. Wypalam się, powoli ale się wypalam. Swoje życie poświęciłem na spełnienie swoich pragnień, żądzy, lub jak to inni określają, marzeń.
Owszem, miałem jedno marzenie, które się spełniło w stu procentach. Sam o to zadbałem, gdyż wziąłem własne przeznaczenie we własne ręce.
Wszystko, co zdobyłem, imperium, które sam zbudowałem od podstaw, przekaże mojemu jedynemu synowi. Jest tego godzien. To wykapany ja, choć nie ukrywam, iż połowę charakteru odziedziczył po matce. Ale nie szkodzi. To da mu siłę, większą od tej, którą ja miałem w jego wieku.
Dziś nadszedł ten dzień.
Wraz z moją nieodłączną świtą, której tak między nami wcale nie potrzebuję, przechadzam się po zalanych słońcem ulicach Axallus.
Moje miasto... To ja tu jestem panem i władcą. Nie jakiś tam Cień, Cierń czy inny czort, ale ja. Ja! I tylko ja...
Jestem postrachem tych ziem.
Największym zbrodniarzem tego kontynentu.
Zabójcą bez sumienia.
Głową mafijnego świata.
Każdy drży na mój widok. Chyli czoło do samej ziemi przed moim obliczem. Marznie w moim cieniu. Jestem zwiastunem klęski. Posłańcem diabła.
Jestem po prostu sobą.
Jestem Dorian Axall.
< Już wkrótce pojawi się ten, co jest wzorem dla każdego gangstera.... >
Nie lubię ich, jednak są czasami dobrą oznaką. Prosty przykład: kiedy idę ulicą, wszystkie oczy są skierowane na mnie, na moich wiernych towarzyszy i..., na mnie. Przecież jestem tym, kim jestem!
Szmery, szepty, skomlenia...
Bójcie się ludzie! Bo oto ja! Wasz wybawiciel i jednocześnie oprawca.
Niekwestionowany król Podziemia. Świata, w którym panuje wyłącznie jedna zasada: nie ma żadnych zasad. Kto jest słaby, ginie od razu. Wystarczy, że skinę małym palcem, a już jest po tobie. Bo ja tak chcę.
Jednak tych, którzy mają w sobie to "coś", co uznam za przydatne, łaskawie pozostawiam przy życiu.
Na jakiś czas, oczywiście, bo przecież nie ma ludzi niezastąpionych. Łącznie ze mną. Niebawem mój dziedzic, mój jedyny syn, zajmie moje miejsce. Wypalam się, powoli ale się wypalam. Swoje życie poświęciłem na spełnienie swoich pragnień, żądzy, lub jak to inni określają, marzeń.
Owszem, miałem jedno marzenie, które się spełniło w stu procentach. Sam o to zadbałem, gdyż wziąłem własne przeznaczenie we własne ręce.
Wszystko, co zdobyłem, imperium, które sam zbudowałem od podstaw, przekaże mojemu jedynemu synowi. Jest tego godzien. To wykapany ja, choć nie ukrywam, iż połowę charakteru odziedziczył po matce. Ale nie szkodzi. To da mu siłę, większą od tej, którą ja miałem w jego wieku.
Dziś nadszedł ten dzień.
Wraz z moją nieodłączną świtą, której tak między nami wcale nie potrzebuję, przechadzam się po zalanych słońcem ulicach Axallus.
Moje miasto... To ja tu jestem panem i władcą. Nie jakiś tam Cień, Cierń czy inny czort, ale ja. Ja! I tylko ja...
Jestem postrachem tych ziem.
Największym zbrodniarzem tego kontynentu.
Zabójcą bez sumienia.
Głową mafijnego świata.
Każdy drży na mój widok. Chyli czoło do samej ziemi przed moim obliczem. Marznie w moim cieniu. Jestem zwiastunem klęski. Posłańcem diabła.
Jestem po prostu sobą.
Jestem Dorian Axall.
< Już wkrótce pojawi się ten, co jest wzorem dla każdego gangstera.... >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz