Więc takie buty.. Podczas, gdy Ariana przeżywała życiowy dramat, ja zacząłem się śmiać.
-- Ty się najzwyczajniej w świecie zakochałaś! -- Zaśmiałem się głośno, przez co dziewczyna się jeszcze bardziej rozzłościła. -- Dobra, posłuchaj, coś ci powiem. Bycie mordercą i zakochanym jak najbardziej może iść ze sobą w parze. Może jeszcze tego nie rozumiesz, ale wiem co mówię. Uwierz mi.. -- dodałem na koniec, przytulając brunetkę. -- Ariana.., zabijanie dla rozrywki jest fajne, ale z miłości, jest o wiele lepsze. To motto mojego ojca, i nie ukrywam, że moje także. Na razie jesteś jeszcze dzieckiem, jak będziesz mieć tyle lat co ja, i tyle trupów na koncie, wtedy pogadamy na poważnie. -- Potarmosiłem dziewczynie włosy dla żartu, zaś ta odskoczyła ode mnie, aż pod same drzwi pokoju. Na jej buzi pojawił się uśmieszek, złośliwy uśmieszek.
< Ariana? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz